Dag 14 Luxemburg

Vandaag hadden we een openbaarmuseum in Lobbes-Thuin in gedachten en dat was best een eind rijden. Ik had slecht geslapen maar was vroeg genoeg weer wakker om toch mijn Stille Tijd te kunnen houden. Iets wat ik erg belangrijk vind en erg van geniet. Vakantie of geen vakantie, die tijd maak ik. Als ik werken moet dan zal het wat ingekort zijn maar toch aanwezig. We hadden het plan opgevat om eerder weg te gaan als de andere dagen, wat logisch was want het was toch wel een eind rijden eigenlijk. Maar eerst onze broodjes ophalen, dat heeft Hans op zich genomen. En we hebben er wat van gegeten om de rest later te nuttigen. Het is een heerlijk broodje maar best veel eigenlijk. Ik had nog een glas van de brasserie, maar toen ik ermee kwam was de Brasserie gesloten. Dus ik weer terug om het glas terug te brengen, receptie was gesloten en het zo buiten neer te zetten vond ik geen goed idee.

Mijn auto stond van de keer wat verder weg en vandaar uit had je dit uitkijkje. En we gingen op weg, even via een tankstation die dit keer gesloten was en toen stonden we even te kijken, maar bleek dat je eerst moest betalen zoals ik in Goes ook gewend was en het leed was geleden. We rijden best veel kilometers nu dus de Karl is zuinig voor ons. Vandaar uit dus op weg naar Lobbes-Thuin in België. In Luxemburg was het nog mooi rijden, kom je langs gebieden waar je eerder niet geweest bent. Ach eigenlijk zal de tijd te kort zijn om alles te gaan bekijken. Het zou een lange rit worden, en die heb ik in één keer gereden, alhoewel de Nuvï een pauze adviseerde. De heenweg heeft mijn foon de weg gewezen daar ik in de Nuvï het adres niet in kon voeren. De Nuvï wel aangehad want dan zie je de wegen, en het grappige dus is, dat mijn kaarten dus niet up to date zijn en reden dus midden in het land in de Nuvï. 

We konden echt merken zodra we de grens over gingen, dat ging van goede wegen over naar Mao Estado, slechte wegen dus. Je zag het ook aan de bebouwing. En het vreemde is dat er daar kennelijk een autoweg is waar je 120  mag rijden, dat vind ik snelweg snelheden maar goed. Ze waren er aardig bezig dus best een lange tijd aangepaste rijbaan. Dat de wegen verbeterd moest worden dat werd ons wel duidelijk. UIteindelijk kon je weer gewoon door rijden. Maar echt, er leek geen eind aan te komen. Wel genoten van de uitzichten weer, al werd het hoe westelijker hoe vlakker. Kwamen we dus uiteindelijk uit op het Openbaarvervoer museum daar. Het was Museumdag daar in België dus de toegang was gratis, dat is een meevallertje. Ik had dit keer mijn Nikon D7500 mee genomen en heb me kunnen uitleven ermee, de eerste foto's binnen mislukten maar uiteindelijk had ik het juiste te pakken en werden ze best redelijk. Vraag me niet welke instellingen ik deed, ik zoek maar wat maar fotografeer wel in de M stand. Dus handmatig. Dat is juist de uitdaging. 

Voor Hans was dit de tijd van zijn leven natuurlijk en was geheel in zijn element.  Ik heb eerst wat cola zero gedronken want moest vandaag echt denken aan mijn drinken, ik werd gisteravond niet zo lekker eigenlijk, en bleek dat ik heel weinig gedronken had, maar eigenlijk ook te weinig gegeten. Dat heb ik vandaag dan wel beter gedaan.

Buiten heb ik dan mijn broodje verder opgegeten, behalve een klein stukje wat dat ging er dus niet meer in. Waren er dus trams die vertrokken dus met broodje in mijn mond en al nog foto's gemaakt. Ik had op mijn Nikon D7500 eerst mijn groothoeklens erop zitten, maar voor binnen werd de basislens toch een betere optie, wel ik heb alle lenzen bij me en kan mijn rugzal even mijn armen eruit halen en naar voren draaien en kan overal bij. Hoef de rugzak niet in zijn geheel af te halen dus en dat scheelt.

Binnen was het dus even zoeken naar de goede instellingen, en had er uiteindelijk eentje te pakken dat het best goed deed. De eerste foto's binnen zie je wel dat er met de belichting iets niet goed zat.

Geeft niks, ik was overigens niet de enige die met een grote camera rond liep, er was er ook een met een Canon bezig geweest.

En toen de hal binnen gegaan. Ik heb de slechte foto's reeds verwijderd, makkelijk met digitale camera's.

Hier zie je Hans helemaal in zijn element.

Toen ben ik naar buiten gegaan, en werd nog een uitdaging voor de mensen, want wat is er leuker om een tram die aan komt rijden van voren te pakken, maar ja dan moet ik op de rails staan. Ik werd logischerwijs gewaarschuwd, maar ze hadden door dat ik het een en ander gewend was en echt wel op tijd weg zou zijn.

Deze man had net een wissel  omgezet.

Deze tram ging dus net weg. 

Al met al een poos geweest hier, Hans was geheel in zijn element. Ik heb op een gegeven moment mijn camera opgeborgen en ben gaan zitten. Uiteindelijk wilde Hans ook wel weg want we moesten het end ook weer terug. Dit keer kon de Nuvï wel ingeschakeld worden en rijd eigenlijk wel zo fijner. Ik had nog het onfortuinlijke plan om via Frankrijk te gaan maar dat zag Hans niet zitten en achteraf had hij wel gelijk. Het werd best weer een lange rit. Voor hem dus net te doen eigenlijk. En dat brengt voor ons bepaalde keuzes waar we aan moeten denken. Ik had graag naar Zwitserland op een dag heen en weer gereden, gewoon om het land te zien. Nooit geweest, maar heb geen pas voor dat land. En dan hebben we het toch al over ruim 4 uur rijden. Ruim 4 uur heen rijden, daar even vertoeven voor foto's en dan die ruim 4 uur weer terug, het is eigenlijk zelfs wat langer dan 4 uur. En aangezien Hans toch met een lichamelijk probleem zit, wordt dit waarschijnlijk net iets te. HIj vind het voor mij erg jammer, maar ja ik voel niet wat hij voelt. Het gaat toch al veel beter dan dat we gingen dus ben daar al dankbaar voor. We kunnen toch dingen doen.

Dus Zwitserland staat op zijn losse schroeven, maar andere mooie bestemmingen zijn dan wel bereikbaar.  Thuis gekomen heb ik eindelijk mijn glas terug kunnen brengen omdat de Brasserie toen wel op en was. En ben even naar de overburen geweest, een van hen is een geocacher en is achter caches gegaan die ik gedaan had, en ze kon ze niet vinden. Ze had tips gevraagd maar eer ik die las waren zij al verder. Ze waren thuis, en vroeg of ik even mee wilde fietsen. Lol electrische fietsen en merk dus dat ik niet meer zo gewend ben om te fietsen want dat ging best knullig, ik ben door de osteoporose ook wat bang om te vallen.

De caches die zij niet kon vinden haalde ik zo te voorschijn, bij nummer twee ook alleen die hing te hoog eigenlijk. Onfortuinlijk net losgedraaid en hij schiet uit mijn handen omdat ik nogal op mijn tenen moest balanceren. We hebben er nog lang erg lang naar gezocht maar helaas, vind het sneu voor de eigenaar maar hang hem dan ook lager. Niet iedereen is een lange staak. Maar ze was blij dat ik even mee gegaan ben. Morgen moeten zij al naar huis, en wij kunnen nog tot zaterdag. Bah, wat is het toch weer veels te snel gegaan allemaal. Nee we hebben geen spijt van Luxemburg. En La Sapinière is een mooi en rustig park, het enige is dat je voor het in- en uitladen niet je auto bij je apartement kunt krijgen. Genieten nog maar. Er zijn ideeën genoeg naast Zwitserland, En voor mij is het ook even goed niet hele dagen op pad te zijn eigenlijk. Rust is belangrijk.