Dag 16 Luxemburg

Dinsdag alweer en de zestiende dag, zoals het altijd gaat, vliegt de tijd ineens voorbij. Jammer, maar we gaan genieten voor zover we nog weg zijn reken maar. Na een wat gebroken nacht, of een lichte slaap toch vroeg wakker, dus mijn Tijd met God gehouden. 

Zeer waardevol voor mij, en dat doe ik alvorens we vertrekken.

Ik kreeg een mooi vers te lezen: Psalm 4:9 In vrede zal ik gaan liggen en weldra slapen, want U alleen, Heere, doet mij veilig wonen. Wauw een prachtig vers, en daar zal ik aan moeten gaan denken als ik ga slapen deze avond. 

Ook het volgende: Psalm 131: 2

Voorwaar, ik heb mijn ziel tot rust en tot stilte gebracht, als een kind dat de borst ontwend is, bij zijn moeder, mijn ziel is in mij als een kind dat de borst ontwend is.

Ik moet bekennen dat ik dit eigenlijk een moeilijk vers vind. Want dit impliceert een kind dat zich veilig voelt bij zijn moeder. Nou mijn ervaring is juist dat ik alles behalve veilig was bij mijn moeder. Mijn weg hierin is nu weer, mijn moeder vergeven voor dit feit. En verder gaan. God gaf mij het idee om mij een voorstelling voor te stellen van een moeder, die liefdevol haar kind oppakt, en tegen zich aanhoudt in veiligheid en liefde te midden van de stormen om haar heen en op een bank gaat zitten. En dat gaf mij een fijn gevoel, en wil dit leren toepassen iedere keer als ik het hier weer moeilijk mee heb. God heeft mij al zoveel genezing over dit feit gegeven en steeds zal er een stukje zijn dat weer even schuurt, maar Hij weet wat te doen ermee. Wellicht was juist dit een stukje dat nog geheeld moest worden.

Alleen een moeder weet wat dit eigenlijk is, en zelf ben ik geen moeder. En kan me ook zo'n gevoel niet herinneren want mogelijk was ik daar weer te jong voor.

Vergeven is het loslaten van dingen, van je pijn en moeite en het in de handen van God leggen, en de ander vrij te zetten van je eigen oordeel en wil voor vergelding. Dat maakt enkel maar bitter en je ongelukkig. Bovendien is mijn moeder allang overleden, dus kan er niks mee doen verder. Alleen zelf tot heling komen en tot rust. 

God is goed, altijd en altijd is Hij goed. Niets is te wonderlijk voor Hem.

Enfin, na het lezen van mijn Bijbel gedeelten van Leidraad en van Bijbel in een jaar toch gaan ontbijten want we hadden plannen vandaag.

We wilden via het Noorden van Luxemburg naar het Drielanden punt in Vaals rijden. Mijn ontbijt bestond uit, melk, koffie en een klein yoghurtje uit Luxemburg, wat lekker was en een paar druiven. Jaja, mijn eetlust en eet gewoonten laat ook wel eens te wensen over. Maar we wilden in Vaals gewoon een degelijke maaltijd halen. 

Dus op weg, via de Gulf, ja die prijs wil ik beslist mee nemen naar Nederland, op weg. Eigenlijk wilden we binnendoor, maar ja de Nuvï is niet zo geweldig in gedetailleerde plaatsen ofzo, want Hoge Venen kon hij al niet vinden, dus hebben we de Nuvï maar ergens op gezet. Toch wat binnendoor geklauterd, en mooie uitzichten gezien. Wat is het land ook in België daar toch mooi. De Nuvï wil je ook wel eens leiden waar je niet in kunt, dus wordt het ook opletten geblazen. Betekend je niet blind varen op de Nuvï maar ook onderweg goed kijken. Voordeel is wel dat hij gaat herberekenen, dus kom je toch wel uit waar je moet zijn. Uiteindeijk leidde hij ons toch naar de snelweg, die ik eerder eigenlijk niet wilde nemen. Binnendoor is mooier niet waar, maar goed dan moet je wel weten hoe of wat en zo gedetailleerd hebben wij het ook niet voorbereid.

Dus toch maar via de Snelweg, om er maar te komen, toch was het daar ook wel in de omgeving mooi, en naast de hier en daar werkzaamheden en versmallingen schoot het wel wat op, en Hans herkende de weg, want toen we hierheen gingen die zondag schijnen we deze weg gereden te hebben in de tegenovergestelde richting.

Maar uiteindelijk mochten we daaraf, en waar we de Nuvï eerder op Aken had gezet, wijzigden we de bestemming op Gemmerlich, wat toch wel een mooiere route opleverde, ja te samen met mijn hobby, haarspeldbochten werk en hoe. En Vaals werd er goed gaangegeven al. 

UIteindelijk dus aangekomen op het Drielanden punt, en ja ja ook daar waren werkzaamheden maar we konden er komen. 

Onderweg luisteren we via Bluetooth naar studies of die Hans mooi vind, ik ook, of Tessa van Olst. 

We kwamen aan en hadden de eerste beste Parkeerplaats genomen, tja geen Luxemburg dus betaald parkeren dus. Achteraf was het ook mogelijk om verder naar voren te komen, maar het geeft ook niet zo, want zo hebben we ook een loopje.

Helaas was het dus een frisse wind, en Jantje huilt, Jantje lacht was het ook erg rustig hier. Bijvoorbeeld de souverniershop leek gesloten maar was later toch open. En een restaurant leek dicht maar was toch open. We zijn het restaurant binnen gegaan, en hebben besteld. Mijn man had een lekker biertje, en ik Coca Cola on the Rocks, en hij wist ook dat ik ijs bedoelde. 

Dan uitzoeken wat te eten, groot was het aanbod niet maar dat geeft ook niet, en dit keer heb ik voor Flamkuchen gekozen, met ham, kaas, chamgpignons en ui, Aparte kaas dan. Niet wetende precies wat het was, maar het was best groot, en een dunnen knapperige soort pannenkoek, waarvan het midden waar alles op zat best zacht was. En doordat ik het midden gedeelte wel op kreeg, waren enkel de randen overgebleven en had ik best veel op. Het was lekker en sinds ik dus een kunstgebit boven heb die beter zit en een kunstgebit plaatje onder heb, kan ik ook eerder harde dingen eten. Tegenwoordig kan ik daardoor ook hardere broodjes eten en vind het ook lekker. Voor mijn Gastric Bypass Maag, wordt dit ook beter opgenomen en wordt het binnen geen meelbal.

Na het eten weer verder gegaan, het weer maakte het ook dat het ook daar erg rustig was, en de barman wist te vertellen dat het weer wel weer wat warmer zou worden, jaja dat zal wel, als we weer thuis zijn zeker. Maar op zich geeft dat ook niks. 

De natuur heeft kennelijk deze pauzes nodig en we zullen het ermee moeten doen. Hans had alleen beter een dikker ding mee kunnen nemen. Ik ben de souvernierswinkel nog binnen gegaan en heb best wel enige tijd nodig om te bepalen wat is nu leuk. Leuke dingen gezien, duur en vond het het dus niet waard. Maar toch enige dingen gekocht, Hans was eerder naar buiten gegaan omdat hij het al gezien had, maar kwam al snel binnen omdat het toch wel fris was buiten.

Hierna even buiten gelopen om foto's te maken, onderweg naar de auto, want we moesten ook terug. En op zich heb ik in het verleden meer foto's hier gemaakt en Hans had nu niet de conditie en niet goed gekleed om wat verder te lopen ofzo. Al wilde hij het bos wel even in maar we waren op dat moment eerder bij de parkeerplaats.

Bij de souveniershop een parkeermuntje gehaald en daarmee konden we de parkeerplaats verlaten, eerst reed ik verkeerd, daar ik anders wilde vertrekken. Dus even een extra rondje gereden en langs het Drielandenpunt gereden om me daar te bevinden op mijn hobby, heerlijk, haarspeldbochten.... 

We hebben de Nuvï allereerst maar op Monshau gezet om op een mooi gebied te komen. Alvorens ik dit deed, ging ik op eigen gelegenheid, en kwamen dus verkeerd uit of althans zo dachten we, maar er kwamen wel auto's vandaan van waar we dachten niet verder te kunnen. Dus stond al half gekeerd, de politie die langs kwam had ook geen reden om te controleren. De Nuvï daar dan maar ingesteld. 

Op de heenweg hadden we wel gehad dat we een weg opgestuurd werden die afgesloten was, maar op de terug weg was dit dus niet anders. De Nuvï wilde ons maar op een weg laten rijden waarvan we zagen dat die afgesloten was, iedere keer werden we weer daarnaar toe geleid dus soms moet je er even tegenin gaan. Het industrieterrein waar we reden leek niet op te houden maar uiteindelijk kwamen we dus op de goede weg. Om te kunnen genieten van ja alweer de prachtige omgeving.

Op zich was het doel Monshau en dan via dat terug naar huis, ja huis, in Hosingen Parc La Sapinière. We kwamen nu wel in Hoge Venen terecht. En ja foto's maken was toch wel even leuk. En dan kies je kennelijk een plekje die je eerst tegen komt, om dan later net een betere plek te zijn maar goed.

Eigenlijk leek het me leuk om nog wat verder te fotograferen maar Hans kreeg last van zijn darmen, en ik heb zelf Spastische darmen die zich deze vakantie formidabel gedragen, maar weet als geen ander hoe dit aanvoelt. Dus besloten de Nuvï op huis aan te zetten. We reden veelal binnendoor, en konden genieten van de geweldige omgeving, kwamen later wel andere stopplekken tegen maar ja, we hadden nu een reden om niet te lang te treuzelen maar door te gaan, Hans had nog wel gezegd als je nog een plek ziet mag je stoppen. Maar ik dacht, je had al een probleem, dus laat ik maar door rijden.

Haarspeldbochten werk, erbij, een klein stukje snelweg, en dan een hele poos achter een vrachtwagen zitten die maar steeds dezelfde weg ging als wij moesten. Het leek wel af hij maar bij ons bleef, en konden niet echt doorrijden. Totdat hij eindelijk een parkeerplaats op reed, ja dat hij er nog bij kon was een wonder maar goed wij konden eindelijk lekker door. Blijft mooie omgeving, en wel hele enden rijden. Zuinig is de Karl door de grote afstanden die we afleggen wel.

We kwamen door nieuwe stukken maar ook wegen die we eerder hebben gereden. Soms regen, maar ook vaak zon, en tja dat vind ik een lastige onderweg, zon op een nat wegdek, is vreselijk schitterende lichten die mijn ogen in gaan, dat ik zelfs soms bij een bocht bijna stopte omdat ik de loop van de weg slecht zag. Maar dat is beter dan maar gewoon doordenderen en dan in de problemen komen. Hier en daar heb je wel eens een narrow escape, ook mensen die snel nog voor je schieten, terwijl die net aankomen maar toch. We zijn veilig terug gekomen. En Hans, ja het bleek wat vals alarm te zijn, maar ook dat ken ik vanwege mijn Spastische Darmen die hebben dat namelijk ook nogal eens. We zijn God dankbaar dat dit bij Hans toch weer komt, en zal wel weer zijn normale gang krijgen na de operatie.

Het was lekker stil op het park, receptie zowel als de Brasserie was dicht dus lekker naar huis en een rustige avond gehad. Genieten dus. Ik wil eigenlijk niet eens weg, en ze hadden het hier al over verlengen, maar ja financiëel nee, en moet maandag weer werken en Hans heeft zijn afspraak met het ADRZ. Maar nu nog lekker genieten.