Dag 6 Luxemburg

Na een redelijk nachtje geslapen te hebben, al verlang ik naar een totale knockout te hebben want dat lukt maar niet. Best wel vroeg wakker eigenlijk maar dat geeft niet, dat geeft me ruim de tijd om mijn Tijd met God te nemen. Ja ik krijg dan ook Rhema woorden van God, dat betekend dat het een Woord is dat juist dan oplicht. Gaaf is dat wel. Hans gaat dan nog lekker liggen terwijl ik in de huiskamer bezig ben. Of buiten dat hangt er dus vanaf.

Vandaag wel eens voor het eerst lekker buiten geweest zonder een trui aan te hebben, en thuis zijnde nog minder. Maar dat geeft niks. Het weer was lekker en dat is genieten.et

Vandaag stond dan de Liddl in Diekirch op het programma, en dit keer gewoon de Nuvï of mijn foon er direct op gezet.

Het is kleiner dan in de vestiging in Goes Noord en wat ik vooral mis is de zelfscan. Dat kennen ze hier niet. En geef ze eens ongelijk. Maar ook toch wel wat dezelfde artikelen dat ik gewend ben met alleen een andere taal. Het was weer leuk, kon ook mijn Liddl plus kaart gebruiken, wat in Portugal ook gelukt is. 

Ja Luxemburg kent ze ook, de jagende en hongerige reigers, deze wel dichtbij de Liddl. Maar wel grappig eigenlijk. En het zal ik niet zijn en ik verzin een leuke rit na de winkel. Zo komt Hans ook eens verder dan het huisje en kan hij ook genieten van de omgeving. Iets wat hij in normale zaken van doen ook altijd graag doet alleen nu is het gewoon aangepast.

Dus mijn plan was om via Vianden dan naar ons huisje te gaan, en dat deed ik weer in stukjes en niet meteen instellen. Tja en dan gebeurt het dat je een rivier toch oversteekt en ja hoor, we zaten in Duitsland. Vandaar dat mijn foon geen bereik had. Wel raar maar toch ook kpn heeft niet overal bereik. Ik reed lekker maar wilde toch even zien waar ik eigenlijk terecht gekomen was. En ja hoor ik reed dus zuidelijker dan dat ik bedoeld had. Dus nu de Nuvï wel ingesteld op Vianden. Ik heb weer pracht gebieden mogen bezoeken, en ja mijn smulwerk qua haarspeldbochten werk ontbrak er dus ook niet van. Heerlijk eigenlijk. 

We kwamen bij een rivier en een brug, tijd voor foto's. Vandaag wel door de Nikon D7500 en de foon gemaakt.

Hierna de Nuvï verder gevolgd, althans met wat aanpassingen, ik bleef wat in de buurt van het water dus de Nuvï mocht regelmatig herberekenen. Het is genieten, al is het voor Hans wel genoeg weer. We moesten langs smalle stijle weggetjes, die de Karl manhaftig nam. Ja een klein auto'tje die de naam heeft om eigenlijk een stadsauto te zijn, doet dus internationale reizen met de nodige uitdagingen. Met dien te verstaan tot nu toe nog geen make overs. Ik krijg er zelf ook meer ervaring in, en weet wanneer ik gas moet geven en wanneer ik juist uit moet rijden dan wel remmend moet afdalen. We komen langs pracht gebieden. Deze komende foto's zijn vanuit de auto genomen omdat ik op een smal weggetje stond en ik niet uit wilde stappen. 

Ergens onderweg toch maar  besloten om voor mijn eigen gemoedsrust te tanken, het aantal km stond al hoger dan in Nederland en nog had hij drie streepjes maar toch. Hier zijn de afstanden ook groter, en de prijs tja wil die mee nemen naar Nederland.

Dacht aan de linkerkant moet ik nogal lang wachten dus ga wel rechts, iets wat meer kracht kost omdat rechts mijn benzine dop zit. Sta ik net, komt er een Luxemburgse dikbuik (vrachtwagentje) om de hoek kijken, dus instappen maar weer en een stuk naar voren. Enfin  ik heb mijn tank volgetankt en moest naar binnen om af te rekenen. Ziende dat het bij de anderen ook wat tijd koste, dacht ik ook ff rond te kijken. Jaja, werd nummer 8 toch omgeroepen, in een taal die ik niet goed begreep maar hoorde mijn nummer en dat ik maar wilde afrekenen. Beetje snelheid was er toch geboden. Vond het wel grappig eigenlijk, en blij dat het me wel opviel dat ze zo riep erom. Ik reageerde wel op haar roepen, terwijl ik best in gedachte was eigenlijk. Helaas was de vrachtwagen chauffeur van poolse afkomst en ik kon geen duits en hij geen engels dus tja. 

Heb wel dextro gevonden en dat is wel handig. Ik vond dit wel een grappige ervaring.

We zijn in goede orde thuis gekomen, alwaar ik wat was gedaan heb en gewoon rustig aan gedaan. 

Weet niet wat voor tor dit is maar die kwam even bij me zitten, de wespen die ik zag waren er maar even maar maakte het mij niet moeilijk.

Ik heb vandaag spullen gekocht om zelf te koken, en dat is wel aardig gelukt eigenlijk, ondanks dat inductie koken. Je kan wel iets zachter zetten maar goed, het gaat steeds beter.

Dan ben ik aan het tekenen geslagen, over iets wat in mijn hart zat. 

Net zoals verleden jaar hadden we zo onze uitdagingen alvorens we op vakantie zouden gaan. Dit jaar weer, maar het was nu wel erg heftig. Ik heb al gedeeld over ons geloof. We zijn niet zo maar christenen, maar volgers van Jezus Christus. Niet dat we geen fouten of worstelingen meer hebben maar toch.

Dit jaar werden de aanvallen wel erg heftig, Hans die met een prostaat probleem zit, en een catheter die nu wel erg veel lastig doet. Het had er bijna naar uitgezien dat we niet konden gaan, maar door Gods ingevingen hebben we oplossingen kunnen bedenken dat we toch konden gaan, ook al was het aangepast. Het stormt dus nogal in ons leven. De volgende tekening is het geworden:

Hier zie je een bootje, waarin twee mensen zich vastklampen aan het Kruis, terwijl de stormen woeden om hun heen. Ja, het was beangstigend weer. En toch, hoe dan ook bij God zijn we veilig. Het is een inspiratie die me te binnen kwam.

Lukas 8: 23

Toen zij voeren, viel Hij in slaap. En er viel een stormwind neer op het meer, en hun schip liep vol water en zij waren in nood. Hoe wij ook in nood dreigen te gaan, Jezus weet waar we uit zullen komen en die aankomst zal behouden zijn.

Ja dat kunnen we eigenlijk wel stellen, we zijn in nood. Want hoe nu verder? Wel de D-day is bekend en vanaf 25 september zal het probleem opgelost worden. Al de aanvallen van de boze die nu nog plaats vinden, zullen lastig zijn maar weinig effect hebben. Wij moeten onszelf vasthouden aan Jezus Christus en Hij is groter dan het probleem.

Zoals deze mensen zich vastklampen aan het kruis, dat doen wij dus ook. Ookal krijgen we de zaken nog niet zoals wij dat graag zien. De reden, we weten het niet. Wel dat Hij erbij is, en eigenlijk op ideeën gekomen is, want het zag er werkelijk even uit dat we totaal niet konden gaan. Het was God die mij oplossingen deed bedenken, en dat werkt momenteel wel. Blijft het feit dat het voor Hans best pittig is, en omdat er totaal nog geen verbetering lijkt te zijn maakt dit wel eens hopeloos. Desondanks, God geneest en de boze mag in het zand gaan bijten. Kom nou. 

Verleden jaar, verstuikte ik mijn pols en Hans was grieperig, en voelde zich de dag voor vertrek niet goed. Ik heb gebeden en gebonden en hij ervaarde een verbetering. We hebben Portugal toen gewoon kunnen doen, ookal moest ik wat aangepast rijden. Tja, voordeel van een automaat is dat je links wel ff kan neerleggen. Al werkt dit weer niet als de pols gebroken is, iets wat ik in december gemerkt heb.

Al met al we genieten hier enorm en de tijd mag echt nog langzamer gaan. Morgen, als alles gaat zoals we gepland hebben, gaan we een bezoek brengen aan het museum in Luxemburg wat specifiek over railway of trams gaat, een hobby van Hans. Geweldig. Welke parkeer garage ik dan op moet zoeken, ik weet het niet maar dat zullen we wel zien. We gaan genieten. Of mijn geplande trip naar Zwitserland nog zal gebeuren dat zullen we wel zien. Vandaag hebben we Duitsland weer even gehad, en gisteren had ik Frankrijk te pakken. Tja zo geweldig groot is Luxemburg ook weer niet.

Voor mij is dit wel een gelegenheid om er weer terug te komen. Het is mooi en rustig hier.