Dag 3 Luxemburg

Na een nacht redelijk goed geslapen te hebben toch wel wat vroeg wakker, dat gaf niks, het geeft me ruim de tijd om Tijd met God te nemen.  Op dat moment gaat het met Hans ook de goede kant op, dus dat was wel goed eigenlijk. 

We hebben samen nog koffie gedronken en heb uiteindelijk wat gegeten, want dat is bij mij ook nog een crime eigenlijk. De griep verschijnselen zijn nog wat actief. Ik heb mijn camera gepakt en mijn gang was via een benzinestation, ongelofelijk, die prijs wil ik meenemen naar Nederland zeg. Weer naar Cactus gereden, voor enige zaken maar ook om iets te gaan scoren om te knutselen of wat dan ook. Want ik heb afkick verschijnselen. Doordat we wel een aangepaste vakantie hebben, doen we eigenlijk weinig en dat ben ik dus niet gewend. Hans is thuis gebleven, en heeft lekker gelegen, ontspannen. 

Cactus heb ik enige zaken gehaald, en het zijn stiften en een schetsboek geworden, potloden had ik al mee, en een nieuw etuitje waar meer in kan dan dat wat ik nu heb. Ik heb een blad van Roots bij me, dus kan zo maar zijn dat ik weer eens iets ga na tekeken. Gewoon ontspannen. Deze vakantie hoeft lekker niks en alles mag, maar toch. 

Na Cactus besloot ik nog een rondje te maken, gedeeltelijk wat ik gisteren al gereden had maar dit keer sloeg ik links af, en reed zowaar Duitsland binnen.

Vond het wel grappig dat ik even in Duitsland geweest ben, het was wel een prachtige weg. Maar alleen rijdende wilde ik niet te ver gaan dus wilde keren ergens. Koos ik een zijweggetje voor, en daar reed ik ff een offroad weggetje in maar waarschijnlijk op de verkeerde plek want dreigde vast te gaan zitten. Gelukkig kon ik dat oplossen door er achteruit weer uit te komen. Pff ff spannend. In dit geval waren er werkers in de buurt dus wellicht zou het dan goed gekomen zijn.

God dankbaar dat het goed gekomen is. Wat is het toch een smulwerk, die haarspeldbochten werk, en ben terug gereden en nog een gedeelte hetzelfde gereden als gisteren, behalve dan ergens eerder rechtsaf te slaan. Alwaar ik ook weer in een prachtgebied terecht kwam. Ja, dit is smul werk.

De Nikon D7500 weer gebruikt, een foto is wat donker uitgevallen, maar ja de auto stond wel veilig maar ik moest toch uitkijken wat ik deed. Wat dit betreft was het maar goed ook dat ik alleen was, want Hans had dit niks geleken. 

Ik was van plan terug te gaan, en had gereden wat ik herkende van gisteren maar kennelijk reed ik toch een keer fout. Dus dan maar de Nuvï opdragen om me terug te brengen. Ja dat ding gebruik ik in het buitenland dus wel. En ik was te ver van Hosingen af om het juiste park van La Sapinière te pakken te krijgen maar heb nu geleerd pak dan de postcode maar en dan komt het goed. Dan lees je de navigatie niet goed en kost je je dat weer extra rijden, maar dat kon de pret niet drukken.

Heb weer prachtige rit gehad met mooie gezichten. Wat heeft God toch een mooie aarde gemaakt, en dan zie ik er maar een stukje van.

Thuis gekomen, bleek het met Hans weer wat minder te gaan. Had dus een terugslag. En ik volg dus als vanzelf lijkt het. Ik ben ook erg moe, en het lijkt wel dat de griep niet echt weg geweest is. Maar dat is onzin natuurlijk, maar zo lijkt het aan te voelen. Ik had gisteren wat last van hartkloppingen, stress gerelateerd, die waren vanochtend nog niet geheel weg, maar sinds vanmiddag is dat weer oke.

Al met al de Karl krijgt het qua heerspeldbochtenwerk weer aardig voor de kiezen. Het is hier alleen groener en betere wegen dan in Portugal. Je kan er geen genoeg van krijgen zeg.

Op het park gekomen, heb ik even wat huishoudelijk werk gedaan. De afwas, en afval weg brengen, gelukkig zag ik een medewerker want ik liep dus fout.

We hadden plannen om in de Brasserie te gaan eten maar kwamen voor een verrassing te staan. Zat vol, een privé feest. Maar we konden wel bestellen om thuis op te eten. Hans opgehaald en dat maar gedaan. Hij dacht niet goed te kunnen eten maar heeft best goed gegeten, en mijn eetlust is ook een item dat beter kan. 

We zagen ook een aardig aantal mensen staan, en kennelijk waren er nog te weinig stoelen. Op het park echter merken we weinig van dit feestje. Kennelijk is de Brasserie aardig geluidwerend. 

Vanvavond lekker rustig aan gedaan, beetje suffen en dan nu dit verslag maken. 

Hoe dan ook, ondanks dat we kennelijk nog steeds het mikpunt zijn van de vijand, blijf ik zeggen: Jezus Christus is Overwinnaar, en Hij geneest en bevrijdt. We moeten dat geloven en erop gaan staan. De worsteling zit er dus in dat wij mensen graag de dingen willen merken en dat is niet altijd het geval.

Kortom: aan God ligt het niet. En wij zijn nog lerende. God dankbaar dat we er toch kunnen zijn. De tijd mag lekker langzaam gaan, al betrapte ik me erop dat ik even kwijt was wat voor dag het was vandaag. Nou laat het maar langzaam gaan. En ook elke dag steeds weer wat beter gaan. We gaan er gewoon een te gekke tijd van maken, ik geniet van de ritten.